Welkom op onze "Back of House"-blog!

Een beetje geschiedenis, een beetje achtergrond, een beetje van alles.

Van hoe het allemaal begon (blogje nr. 1)

tot hoe het allemaal (mis)loopt...

 

55. Pakjes

Gastvrijheid is een kernbegrip in de hospitalitysector. Op Relais des Fagnes wordt er veel belang gehecht aan vriendelijkheid en een warm onthaal. Vermits dit in de reviews regelmatig vermeld wordt, is het duidelijk dat gasten dat waarderen.

 

Het lijkt vanzelfsprekend dat elk bedrijf zich zou inzetten om zo klantvriendelijk mogelijk te zijn, al was het maar om niet onder de negatieve reviews bedolven te worden. Maar dat valt in de ervaring van de schrijfster en de informaticus nogal tegen. Vooral voor bestellingen die aan huis geleverd moeten worden, is het respect voor de klant ver zoek.

 

Waarom verandert een geschatte leveringsdatum van 1 dag in 8 weken vanaf het moment dat je betaling bevestigd is? Waarom blijf je de afgesproken dag 12 uren bij het raam zitten en moet je ’s avonds vernemen dat je “niet aanwezig” was? Waarom annuleert een bedrijf nog liever een bestelling dan ze te leveren op een dag die jou past? Waarom wordt het je verboden om te telefoneren en kan je enkel een “ticket” indienen? Waarom verwijst men je door naar de koerierdienst, terwijl het de verkoper is met wie je als consument een contract hebt (waarbij ook de levering hoort)? Waarom – en hoe – moet je als klant bewijzen dat je een pakket niet ontvangen hebt? Waarom duurt het meer dan een week voordat er iemand op je klacht reageert – en dan nog door je een voorgedrukt formulier te sturen als “bewijs” van levering? Hoe slaag je erin om een zoekgeraakte bestelling te laten terugbetalen?

Hoewel het gebruikelijk is om bij dit alles de koerierbedrijven met de vinger te wijzen, zijn zij – tenminste op Les Fagnes – niet de grootste bron van frustratie. Het zijn de webwinkels zelf, die niet schijnen te beseffen dat hun taak er niet opzit wanneer de betaling arriveert. Ze moeten ook het product nog tot bij de klant krijgen.

Hun verantwoordelijkheid. Niet die van de pakjesdienst.

54. Granny proof

In de wereld van de informaticus betekent het concept "granny proof" dat de ontwikkelde software helder, éénduidig en gebruiksvriendelijk is. Maar dat is buiten de schrijfster gerekend. Geen enkel stuk software is tegen haar bestand. Volgens de informaticus had ze tonnen kunnen verdienen op de test-afdeling van een computermultinational. Een programma dat bij de meesten naar behoren werkt, creëert onder haar handen de meest onverwachte effecten. Tot wanhoop van de informaticus, die verzucht gehuwd te zijn met een bugmagneet.

Meer dan één echtelijke ruzie begon met de vraag: "Maar hoe heb je dit nu weer gedaan?" Dat weet de schrijfster niet. Zij doet niets anders dan anders, het is de software die een eigen leven leidt. En verder ligt het aan de toetsen, die op een touchscreen-toestel nooit op dezelfde plaats blijven staan.

Daarom houdt ze ook halsstarrig vast aan haar Moleskine agenda, die haar niet in de steek laat. Als het aan haar lag, deed ze al haar administratie met haar Mont Blanc in een lederomhuld notaboek.

Ondertussen is het "oei-knopje" de meest gebruikte functie op haar laptop.

53. Elly

Les Fagnes is voor een groot deel gekocht als toevluchtsoord in een moeilijke tijd. Een schuiloord, verborgen in de Ardense natuur, waar de dochter zich kon ontspannen en genieten van de tuin, zonder angst voor een zwijgende en dreigende figuur achter de haag.

Aankoop en verhuis gebeurden in alle discretie en de locatie van het Ardense buitenverblijf, net zoals het appartement in Antwerpen, werden zo vaag mogelijk gehouden, in briefwisseling, mailverkeer en vooral ook op sociale media.

Maar een zaak opstarten waarbij je alle vormen van publiciteit wil vermijden, is niet evident. Het was cruciaal om alle verbanden tussen het gezin, de b&b en de consultancybusiness uit te wissen. Zo wordt op de site van Relais des Fagnes slechts heel summiere persoonlijke informatie gegeven en is de schrijfster in Wallonië enkel gekend onder haar tweede naam.

 

Dit leidt af en toe tot verwarring en meer dan eens wordt de informaticus een polyamoureuze relatie toegedicht.

Zijn standaardrepliek?

"Kan ik niet betalen."

52. Malmedy

Le Relais des Fagnes is niet als b&b ontworpen, maar geleidelijk gegroeid. Naarmate het plan rijpte om gastenkamers in te richten, werd het duidelijk dat het geen steriel hotel mocht worden  met uniforme kamers. Dat was trouwens onmogelijk, want het gebouw legde restricties op qua grootte en vorm.

Het was de uitdrukkelijke bedoeling dat het design van de b&b zou refereren naar de mooie en traditierijke streek waarin ze gelegen is. Het obligate zeezicht met vuurtoren, de skyline van New York of een reproductie van Niki de Saint Phalle zal je er als decoratie dus niet aantreffen.

De kamer die de schrijfster het nauwst aan het hart ligt, is Malmedy. Hier wou ze de sfeer oproepen van de “oude Ardennen”, met zijn turfstekers en ambachtslieden die ’s avonds in hun rustieke huisjes rond het haardvuur zaten en elkaar spookverhalen vertelden. Het kostte haar maanden snuisteren op brocantemarkten en online-veilingsites om de juiste badkamerornamenten (met melkglas), luster (met kaarslampjes), antiek bureau (met lederen schrijfblad), kleerkast (met ovalen spiegel) en behangpapier (met medaillons) te vinden. Een bommabed met “ressorts” heeft ze dan weer niet gekocht. In de plaats daarvan kwam er een comfortabele boxspring (met bedsprei).

“Ein Haus mit Seele” is één van de mooiste commentaren die ze ontving van gasten in kamer Malmedy.

 

Er zijn er echter ook aan wie de designkeuzes totaal voorbijgaan.

Die noteren in hun review: “chambre à moderniser”.

51. PDE

De autowereld is er één van afkortingen. De kalender van het circuit van Spa-Francorchamps wemelt ervan. Combinaties als PK, F1, 2CV, daar kan iedereen zich nog iets bij voorstellen. Maar wat te denken van DTM, ELMS of WEC? Het is voor de schrijfster een jaarlijkse ontdekkingstocht door wikipedia. Ze noteert de belangrijkste wedstrijden in haar agenda, om te weten wanneer er grote drukte verwacht wordt op Les Fagnes. Maar bij gebrek aan feeling voor het hele autogebeuren slaagt ze er vooralsnog niet in om de verschillende merken, categorieën en niveaus van kampioenschappen uit elkaar te houden.

Toch vinden zowel zij als de informaticus het belangrijk om inzicht te krijgen in deze aparte wereld. Veel van hun gasten zijn er immers op de ene op andere manier mee verbonden. Porsche- of VW-liefhebbers, oldtimerbezitters, coureurs en mecaniciens, ze passeren allemaal in de bed and breakfast. Een oprecht geïnteressseerde vraag bij het ontbijt breekt het ijs. En voor wie ’s ochtends over zijn passie kan vertellen, is de dag goed begonnen.

De schrijfster heeft niets met auto’s. De informaticus wel, maar die heeft dan weer niets met smalltalk. Dus kreeg hij een PDE voor zijn verjaardag. Kan hij ook meepraten.

50. Eerlijk

Le Relais des Fagnes biedt verschillende kamers, elk met hun eigen faciliteiten en comfortniveau. Dit wordt weerspiegeld in de prijs. Wanneer er een boeking binnenkomt voor een bepaalde kamer, wordt er steeds een mail gestuurd met een overzicht van wat de ruimte biedt (en niet biedt.) Naargelang de voorkeurstaal opgesteld in het Frans, Engels, Duits of Nederlands. Soms blijkt hieruit een verschil tussen wat de boeker verwachtte en wat er voorzien is. Dan kan er kostenloos geannuleerd worden en wordt er niemand iets kwalijk genomen. Wanneer er geen annulatie volgt, kan men er redelijkerwijs van uitgaan dat de gast de verhouding tussen faciliteiten en prijs in orde vindt.

Of niet. Het lijkt alsof degenen die het minst betalen, het meest verwachten. En blijven verwachten, ook wanneer ze beschikken over alle kamerdetails . Ze negeren de informatie en behouden hun boeking, constateren vervolgens dat de ruimte exact zo is als beschreven en beklagen zich hierover in een “eerlijke” review.  Uiteraard met als enige en nobele bedoeling om andere mogelijke geïnteresseerden te behoeden voor het onheil dat hen onverkomen is.

Een kleine geruststelling voor deze dappere beschermridders van het toeristengilde: een andere potentiële boeker krijgt exact dezelfde informatie toegestuurd als u, in zijn eigen taal.

En kan misschien wel lezen.

 

49. Trapfrequentie

Iemand die er een weekendje op uit trekt, doet dat in het gezelschap van een persoon waarmee hij graag tijd doorbrengt. Maar op Les Fagnes wordt vastgesteld dat mensen nog het liefst tijd doorbrengen met zichzelf. Ze beschikken over apparaten die dit faciliteren. Zo kijken ze bij het ontbijt op hun horloge hoeveel minuten ze in diepe slaap hebben doorgebracht, checken ze op hun telefoon of hun Strava-record nog geldt of tellen ze het aantal likes op hun profiel.

Daarna kan het twee kanten uitgaan. Ofwel komt er een conversatie op gang, die er bijvoorbeeld in bestaat om de gesprekspartner de werking van het horloge en het belang van bloeddrukmeting, hartslagfrequentie en recuperatietijd uit te leggen. (Want de lifecoach heeft burn-out als een reëel risico ingeschat.) Er kan ook dieper ingegaan worden op de pas geleverde wielerprestatie met vermelding van weerstandscoëfficiënten en trapfrequenties. De andere kant van de tafel wacht beleefd tot er een pauze valt en begint aan een ongerelateerde, maar gelijkaardige uiteenzetting met zichzelf als onderwerp.

Ofwel blijft het stil en wordt er door beiden geswipet, getypt en gescrold, ieder naar eigen ervaring en interesse. Wat leidt tot een toenemend gevoel van onrust, want fomo ligt op de loer en de bevindingen van het horloge zijn volgens dr. Google onheilspellend.

Mensen die het zich kunnen permitteren om op weekend te gaan, horen bij de meer bevoorrechte groep van de samenleving. Over het algemeen zijn ze ook lichamelijk in orde.

Maar als ze dat zelf geloven, kopen ze natuurlijk geen dure horloges.

48. Beroemd

Sommige mensen zijn wereldberoemd. Dan ben je een antwoord in de voorrondes van een parochiequiz en beantwoord je aan enkele criteria. Ofwel ben je heel mooi, zodat je foto’s multinationaal gedeeld worden. Ofwel blink je ergens in uit, zoals met de auto rijden of fysica begrijpen. Ofwel ben je zeldzaam, zoals iemand met genoeg geld om de planeet op te kopen.

Sommige mensen zijn landelijk beroemd. Dan ben je een antwoord in een nationale televisiequiz en iets minder zeldzaam. Nog anderen zijn beperkt beroemd. Dan word je herkend door mensen die dezelfde passie delen en ben je een antwoord in een gespecialiseerde quiz. En anderen zijn plaatselijk beroemd. Dan ben je geen antwoord, maar een artikel in het biljartblad.

De eerste categorie komt bij de b&b niet over de vloer, wat informaticus en schrijfster begrijpen en niet betreuren. Wat de andere categorieën betreft, is de kans klein dat je beroemdheid zich tot Les Fagnes uitstrekt. Wegens een gebrek aan sociale media, streamingdiensten en in het algemeen enig gevoel voor trendyness zal je waarschijnlijk niet herkend worden. Ook niet als je je met een joviale zwaai en selfiegrijns aanmeldt. Ook niet als je je traag en nadrukkelijk voorstelt, met een pauze tussen elke lettergreep om de spanning op te bouwen. Maar wanneer je vervolgens je naam op een papiertje uitspelt “om even te googelen”, blijf je gegarandeerd in de herinnering. En ben je ook Les Fagnes-beroemd.

47. Hilarisch

“Waarom schrijf je daar eens geen boek over?" krijgt de schrijfster vaak te horen. “Hilarisch toch, wat jullie zoal meemaken!”

De meeste zaken worden echter pas hilarisch met voldoende tijd ertussen. De zoon vond het zelfs niet een beetje komisch, toen drie stomdronken feestvierders op zoek naar hun bed zijn kamer binnendenderden en daardoor ei zo na een einde maakten aan de prille relatie met de liefde van zijn leven.

Het werd ook maar matig geapprecieerd dat de nationale hockeyploeg in een nabijgelegen hotel een teambuilding-event hield, waar om vier uur ’s nachts een luchtalarm bijhoorde.

Wanneer een gast beslist dat zijn – vriendelijk uitgeleende – mountainbike verstelbaar is, hem vervolgens uiteenwrikt en de stukken niet meer in elkaar krijgt, lijkt dat grappig. Was het niet.

Het leidde evenmin tot vrolijkheid toen er een koeieninvasie plaatsvond over het pas ingezaaid gazon, zeker niet toen er kruiwagens vlaaien afgevoerd moesten worden. Of toen een vogeljong via de (afgekoelde) kachel binnendrong, hardnekkig de wijd opengezette ramen negeerde en de living met roet en uitwerpselen besproeide. Of toen een brave loebas van een hond in de tuin verdwaalde en de schrijfster dacht hem te kunnen herenigen met een dankbaar baasje. (In de plaats daarvan kreeg ze de huid volgescholden wegens foutieve informatie op zijn penning.) Of toen een al te aanhankelijke kater bij niemand van de buren bleek te horen en naar het asiel gebracht moest worden, waar ze zeer wantrouwig ontvangen werden.

En het leidde eerder tot paniek dan tot gegrinnik, toen er op een ochtend een boerenpaard onder het slaapkamerraam stond, dat de oprit afgaloppeerde en passerende wandelaars bijna een hartstilstand bezorgde.

Maar leuk voor een blog, dat wel.

46. Weersverwachting

Een telefoontje naar Relais des Fagnes volgt meestal hetzelfde stramien. “Nee, jammer genoeg hebben we geen beschikbaarheid meer voor het gevraagde weekend.” Of “Ja, er zijn nog kamers vrij. Stuurt u ons even een mailtje, dan krijgt u alle informatie en kan u rustig beslissen.” De meeste mensen haken in en sturen een bericht met hun eventuele vragen. Zij krijgen een doordacht, uitgebreid en gedetailleerd antwoord.

Sommige mensen haken niet in. Zij hadden graag nog even geweten hoeveel vierkante meters de beschikbare kamer bedraagt, of de gordijnen volledig verduisterend zijn, of er een aparte douche is, of er een kinderbedje geplaatst kan worden en hoeveel vierkante meters er dan nog over zijn, of er vliegenramen zijn, of rolluiken, of hun kleine en goed opgevoede hond echt niet op de kamer mag slapen, uit welk materiaal het dekbed vervaardigd is, of het ontbijt voldoende voedzaam is voor grote eters, of de tuin volledig omheind is, hoever de parking van de straat gelegen is, welke wandeling het meest geschikt zou zijn voor hun gezelschap en of ze geen extra foto’s kunnen krijgen van de badkamer. Oh, en enig idee van de weersverwachting? Dit alles bij voorkeur in het Engels, Duits of Frans.

Deze mensen kiezen een moment dat hen goed uitkomt, zodat ze hun mogelijke boeking helemaal kunnen doorpraten.

Dat is zelden een moment dat het op Les Fagnes goed uitkomt.

45. Nieuwsgierig

Veel mensen zijn nieuwsgierig naar het verhaal achter Le Relais des Fagnes. "En  waar komen jullie dan vandaan?" "En wonen jullie hier permanent?" "En is dit jullie enige inkomen?" "En hebben jullie dit huis zo gekocht?" "En is het altijd een b&b geweest?" Dan wordt met plezier nogmaals hetzelfde verhaal verteld en aan de hand van het fotoboek "voor en na" krijgen ze een inzicht in de transformatie van spookhuis tot bed and breakfast. Wanneer het mogelijk is, worden ze ook rondgeleid, voor zover het de andere logés niet stoort.

Er zijn ook gasten die even nieuwsgierig zijn, maar geen vragen stellen. Die ervan uitgaan dat ze door een kamer te boeken toegang hebben tot het ganse huis en ongegeneerd gaan rondneuzen. Die plots in de privéruimte "hallo" staan te roepen. Die je achternakomen wanneer je naar het bureau gaat. Die alle deuren - met of zonder "privé-"plaatje - open trekken. Die doodgemoedereerd een ander toilet gebruiken, "omdat de eigen badkamer bezet is door de partner."

Of die onuitgenodigd de wellnessruimte binnenvallen, wanneer de informaticus daar aan het douchen is.

Daarvoor kwam er een verontschuldiging. Niet van de informaticus.

Die vond dat ze moesten bijbetalen.

 

 

44. Formule 1

De ongeschreven regel voor de hotelsector in de – wijde – omgeving van het circuit van Spa-Francorchamps is dat de prijzen verdubbelen tijdens het Formule 1-weekend. Van een bed and breakfast als Le Relais des Fagnes, die op fietsafstand van het circuit ligt, wordt minstens een verdriedubbeling verwacht.

De buren maken hun slaapkamer leeg en sturen de kinderen naar familie. Landbouwers zetten hun koeien op stal, bestellen een verplaatsbaar toilet en roepen hun weiland uit tot camping. Of parking. Hôteliers verhuren de bezemkast en in iedere tuin kan je je tentje kwijt. Kennissen uit de hotelsector weten te melden dat het Formule 1-weekend “hun hele jaar goedmaakt”. Er vallen dan toch vragen te stellen bij hun businessplan. En uiteraard slaat de paniek toe bij geruchten dat de Grote Prijs van België van de kalender zou vallen.

Op Les Fagnes is het niet zo dramatisch. De inkomsten van dat weekend zijn mooi, maar gedurende de rest van het jaar zijn de kamers ook bezet. Het F1-weekend lijkt eigenlijk meer op een familiereünie, met gasten die reeds voor de vijfde maal komen. Dagen die voor de concullega’s stresserend en vermoeiend zijn, verlopen er rustig en gemoedelijk. De gasten arriveren op donderdagmiddag, voorzien van fan-shirt en (vouw)fiets. Even bijpraten bij het inchecken en dan peddelen ze naar het circuit. De volgende dagen worden bij het ontbijt de prestaties van hun favoriet besproken en daarna is het huis weer leeg tot ‘s avonds laat. De laatste dag komen ze na de wedstrijd teruggefietst, pikken hun bagage op en gaan nog even gezellig op restaurant, terwijl de rest van het honderdduizendkoppige publiek in de file staat.

Maar niet vooraleer te reserveren voor het volgende jaar.

43. Goesting

In de hospitalitywereld doet al jarenlang een oplichterstruc de ronde. Er arriveert een mail met de vraag om voor een onbestemd aantal dagen op een onbestemd tijdstip een onbestemd aantal kamers te reserveren voor een onbestemd aantal personen. (De boekers zijn namelijk zeer flexibel en kunnen zich aanpassen aan de beschikbaarheid.) Wanneer je een voorstel doet, worden er prompt evenveel kamers gereserveerd als je aangeboden hebt “en meteen per visa betaald”. Vervolgens wordt er geannuleerd en eist men zijn geld terug, terwijl er via Visa uiteraard nooit een betaling arriveert. Relais des Fagnes heeft zo’n mail reeds enkele malen ontvangen en verticaal geclasseerd.

Eén advocaat die zijn bestelde ontbijten niet betaalde. Eén verdwenen handdoek. Enkele niet afgerekende drankjes. Dat is de ervaring van de b&b met bedrog en oplichting. Op zeven jaar tijd en ettelijke honderden facturen is dat verwaarloosbaar.

Het omgekeerde komt veel vaker voor.

Mensen die je erop wijzen dat je te weinig hebt aangerekend. Mensen die tientallen kilometers terugrijden omdat ze per ongeluk de sleutel meenamen. Mensen die je de kans geven om een probleem op te lossen in plaats van het op internet te gooien. Mensen die een enorme fooi geven, “omdat ze het zo naar hun zin hadden.” Mensen die een kadootje meebrengen, of achterlaten. Mensen die een persoonlijke en warme review schrijven.

Mensen die je energie geven.

En goesting om voort te doen.

42. Weggesleept

In een bekend gedachtenexperiment wordt gepeild of je een eerder negatieve of eerder positieve ingesteldheid hebt. Stel je voor dat je in de rij staat in het bankkantoor. (Het is al een oud experiment.) Er vindt een gewapende overval plaats en er valt een dodelijk slachtoffer. Zelf word je ook geraakt, in de schouder. Hoe reageer je? “Hoe is het mogelijk dat mij dit overkomt? Misschien blijf ik voor de rest van mijn leven invalide.” Of: “Wat een geluk dat ik het heb overleefd. Zo’n drama voor die andere man en zijn familie.”

De informaticus en de schrijfster hebben nooit iets in die grootorde meegemaakt, maar denken toch tot de laatste categorie te behoren. Na een inbraak stelden ze opgelucht vast dat er vooral geld was meegenomen en geen spullen van de kinderen. Toen vandalen in het buitenland alle autoruiten hadden ingeslagen, gaf het een gerust gevoel te weten dat het een firmawagen betrof met volledige bijstand. Toen ze een nachtelijke dief betrapten, hebben ze eerst de buren gewaarschuwd en daarna pas aangifte gedaan. En telkens wanneer hun auto niet meer staat waar hij werd achtergelaten, zijn ze bij dat hij is weggesleept en niet gestolen.

Door ervaring leert men, is het gezegde. Informaticus en schrijfster hebben niets geleerd. Ze weten niet welke bevolkingsgroep ze iets moeten verwijten, ze denken nog steeds dat de politie er is om je te helpen en hebben hun vertrouwen in de rechtsstaat behouden.

Wel weten ze nu dat je niet reageert zoals je van jezelf verwacht. De informaticus had nooit gedacht een inbreker beleefd te verzoeken om het domein te verlaten. En de schrijfster had nooit gedacht dat ze zich hees zou gillen toen ze er – lang geleden – één over zich heen gebogen zag staan.

Dat ze de rest van haar leven verschrikt zou opspringen bij elk blad dat van een boom valt, ook niet.

41. Taal

Volgens de automatische vertalingen van reviews op een boekingsite heeft de bed and breakfast mooie eigenaars. Niet dat het compliment niet geapprecieerd wordt, maar het lijkt voor toekomstige boekers niet echt relevante informatie. (Het is uiteraard ook niet wat er staat in het Duits.)

Ondanks alle vooruitgang van de laatste jaren, blijven computervertalingen onnauwkeurigheden, grammaticale vergissingen of flagrante fouten bevatten. Op Relais des Fagnes wordt er alleen gebruik van gemaakt voor interne documenten, die makkelijk te corrigeren zijn. Wordt er  door een passerende “native speaker” gewezen op een fout, dan wordt dat zo snel mogelijk rechtgezet. Drukwerk, signalisatiebordjes, reclamepanelen of andere “vaste” teksten worden altijd ter controle voorgelegd aan iemand die de taal beheerst.

Het doet de schrijfster pijn aan het hart wanneer onzorgvuldig met taal wordt omgesprongen, ongeacht dewelke. Onbegrijpelijk dat grote organisaties zoals bijvoorbeeld een gemeente er niet in slagen om vertaalwerk professioneel aan te pakken. Zo is er in het eigen dorp recent een campagne gelanceerd om toeristen bewust te maken van het probleem van zwerfafval. Prima initiatief. Maar een deel van de boodschap gaat de mist in, wanneer in één van de vier talen sluikstort actief wordt aangemoedigd.

40. Fanny

Ooit reden informaticus en schrijfster op een vrijdagavond, met twee ongeruste kindjes op de achterbank, van Schoten naar Durbuy, om de knuffel van de dochter te gaan zoeken. Niet mee naar huis gekomen na de bosklassen… het verdriet was mateloos. Gelukkig zat Fanny braaf op haar te wachten tussen een berg andere verloren voorwerpen.

Op Relais des Fagnes groeit de berg verloren voorwerpen ook gestaag. Wanneer het gaat om een kanten tanga, een verweesde sok of een aansteker, is hun bestemming een plastic box die op het einde van het jaar wordt leeggemaakt.

Wanneer het gaat om een knuffel of een kussen met het opschrift “liefste papa van de planeet”, zal er alles aan gedaan worden om deze terug te bezorgen.

Sommige mensen menen dat het materialistisch is om je te hechten aan zielloze voorwerpen. Maar zijn ze wel zo zielloos als ze troost kunnen bieden? Of een mooi verhaal vertellen? Zoals de armband die de schrijfster vond op een brocantemarkt: parels uit 1986, gekocht in Benidorm en decennialang gekoesterd in het originele rood fluwelen doosje. Zou ze niet zielloos noemen.

Er is al genoeg cynisme in de wereld.

39. Gastenboek

De schrijfster heeft een ijzersterk geheugen. Althans volgens de informaticus, die naar zijn gevoel te dikwijls aan zijn misstappen herinnerd wordt. Maar een visueel geheugen is het zeker niet. Ze herkent geen gezichten. Een bril, een baard of krullen, het ontgaat haar ten enenmale. Was ze getuige van een misdaad, op basis van haar compositieschets zou de politie waarschijnlijk de informaticus arresteren. Of de bakker.

Ze herkent ook geen auto’s. Wat lastig is wanneer iemand de oprit komt opgereden en ze niet zeker is of ze hem al begroet heeft. Ze moet dan rekenen op de bijstand van de informaticus, die behulpzaam meedeelt of de mensen in deze blauwe Volvo of gele Tesla al dan niet nieuwe gasten zijn.

Bij het ontbijt hoopt ze dus maar dat ze je begroet in de juiste taal en dat ze je naast de juiste partner zet.

Het kost haar daarentegen weinig moeite om zich te herinneren dat je graag speculaaspasta eet, ultraloopster bent of klarinetles geeft.

De kans is ook groot dat er een belletje gaat rinkelen wanneer je later nog eens een mailtje stuurt. Want je naam, die onthoudt ze waarschijnlijk. En wat je in het gastenboek schreef.

Maar gezichtsherkenning was handiger geweest.

38. Billijk

199,45 euro. Dat was de "billijke vergoeding" voor het afspelen van Bach en Beethoven bij het ontbijt voor maximum zes personen gedurende maximum anderhalf uur. Dat leek wat ruim gerekend, zeker omdat er op klassieke muziek geen auteursrechten verschuldigd zijn. Bezwaar aangetekend, begripvolle dame aan de lijn en al snel werd het bedrag gecorrigeerd naar... 642,89 euro. Bezwaar aangetekend, begripvolle heer aan de lijn en spoedig werd het bedrag aangepast naar... 412,82 euro Bezwaar aangetekend, begripvolle dame en heer aan de lijn en uiteindelijk bleek 3,32 euro per jaar billijk genoeg.

Er zijn zoveel muzieksmaken als er mensen zijn. Om de muziekkeuze aan alle gasten aan te passen is onbegonnen werk. Maar alleen de eigen voorkeur volgen is ook niet ideaal.  Uitbundige salsamuziek in een doordeweekse brasserie werkt al gauw op de zenuwen en goedkope pop in een 4-sterrenhotel geeft niet echt een verfijnde indruk.

Op Relais des Fagnes houden ze het simpel en het volume laag. Net uit bed, heeft men waarschijnlijk geen behoefte aan de lokale radio met om het kwartier een overzicht van al het slechte nieuws in de wereld. Evenmin aan experimentele jazz, carnavalsschlagers, Bel- of K-pop of één of andere "foute lijst".

Het afspelen van rustige, instrumentale stukken van componisten die reeds honderden jaren gelden als meesters in hun vak, lijkt de weg van de minste weerstand.

En er zijn ook oordopjes.

37. Ik-boodschappen

Eén van Vlaanderens meest beroemde en gelauwerde dichteressen verklaarde ooit geen sociale media te gebruiken. Ze wilde geen reviews over haar werk lezen en had vrienden en familie verboden om kritiek – goed of slecht – door te geven. Van een goede bespreking voelde ze zich een paar dagen goed, van een slechte een paar dagen slecht. En verder ging het leven verder. Het is niet zo dat ze haar werk ging aanpassen aan de mening van recensenten of publiek. Het is ook niet zo dat die dat verwachtten. Dus wat was dan het nut?

Op Les Fagnes wordt deze visie gedeeld. Deelname aan een tv-programma als "Met vier in bed" zal daarom nooit een optie zijn en de b&b is ook niet aanwezig op sociale media. De informaticus wantrouwt hun intenties en vindt het een bedenkelijk businessmodel om geld te verdienen door aan multinationals mee te delen wanneer en hoe persoon X het meest vatbaar is voor een impulsaankoop. De schrijfster vindt de verplichte reviews op de boekingsites al stresserend genoeg. Bovendien acht ze ik-boodschappen overroepen, zeker sinds die dag dat ze haar boekenprijs ontving en een comité-lid maar bleef benadrukken dat zij persoonlijk liever een andere winnaar had gezien.

Alle informatie staat op de website en voor meer achtergrond is er deze blog. Wil je reageren, stuur dan een persoonlijk mailtje. Persoonlijk antwoord gegarandeerd.

36. Slijksporen

Eén overnachting, dat gaat als volgt. Een dag van tevoren wordt luchtig gemeld dat de gasten reeds 's ochtends zullen arriveren. "Enkel even de wagen parkeren..., hoor, we gaan een fietstocht maken!"

Wanneer ze aankomen, midden in de ontbijtdrukte: "Klein vraagje, kunnen we ons even ergens omkleden?" Met alle kamers bezet wordt dat het privé-gedeelte. Waar nog niet gestofzuigd is en waar eigenlijk facturen moeten worden gemaakt. Dan nog even - "heel kort" - naar het (privé)toilet. En met een enthousiaste zwaai fietsen ze de oprit af.

Na de ontbijtshift volgt de schoonmaak. Eerst de kamer van de fietsers, want het is niet te voorzien wanneer die terugkeren. Thuis blijven dus, geen boodschappen doen. Wordt krap, want om 17.00u begint de eigenlijke check-in. Na de schoonmaak van de kamers volgen inkom en gang. Daar wordt nog volop gedweild, wanneer ze de oprit weer opkomen, hijgend en zwetend met de fiets aan de hand. "Zwaarder dan we dachten, zeg! Nu kunnen we al wel op de kamer, zeker? Niet dat we het erg vonden om deze ochtend wat te moeten improviseren, hoor!" Hun modderige fietsschoenen trekken klikkend een spoor over de tegels.

"Vraagje... Kunnen we morgen onze bagage hier even laten staan? We plannen nog een toertje." De volgende dag staan er koffers in de privé-ruimte, wordt de eigen wandeling geschrapt en wordt er gewacht op nieuwe slijksporen in de gang.

Uiteraard willen ze nog graag even naar het toilet. "En euh... vraagje: een snelle douche, zou dat kunnen?" Ze hoeven geen shampoo. "En één handdoek volstaat, hoor!" En wanneer ze 's avonds vertrekken, na het schoonspuiten van de fiets met de geleende hogedrukreiniger, klinkt het vrolijk: "'t Was weliswaar maar voor één nachtje, maar we vonden het toch de moeite!"

Ter info: op Relais des Fagnes geldt een minimumverblijf van twee nachten. Check-in vanaf 17.00u, check-out om 11.00u.

35. Ik vertrek

“Elke week?” krijgen ze ontzet te horen wanneer ze vertellen over het familiebezoek aan Vlaanderen. “Dan doen jullie wel veel kilometers!”

Dat valt wel mee. Per week niet meer dan de gemiddelde forens, die elke dag heen en weer pendelt vanuit de randstad.

Afstanden zijn relatief. In de ogen van de gemiddelde Belg hebben informaticus en schrijfster have en goed achtergelaten en kunnen ze zo deelnemen aan het TV-programma “Ik vertrek”. Voor de gemiddelde Amerikaan zijn ze gewoon onder de kerktoren blijven wonen. Die zit anderhalf uur in de wagen voor een goede hamburgertent.

Natuurlijk is het een voordeel om ook in Vlaanderen een thuisbasis te hebben. Een gezellig, licht en goed gelegen appartement, dat de sfeer ademt van hun geliefde huis in Bloemendaal. Wanneer ze op een familiefeest aankondigen “naar huis” te gaan, is het daarnaar dat ze verwijzen.

Lang hadden ze het gevoel dat ze moesten kiezen. Dat het om één of andere reden niet OK is om je op twee plaatsen “thuis” te voelen. Op een natuurlijke manier zouden ze zich op een dag realiseren dat Les Fagnes hun enige echte thuis was. Dat is nooit gebeurd.

En toch. Wanneer ze na een dagje Vlaanderen weer naar Les Fagnes vertrekken, klinkt altijd dezelfde vraag: “Naar huis?” en hetzelfde antwoord: “Yes, please.”

34. Lijstjes

De schrijfster wordt door de informaticus liefdevol een "lijsje-meisje" genoemd. Ze kan dat niet ontkennen. Zonder boodschappenlijstje gaat ze niet naar de winkel, todo-lijstjes voor tuinman, loodgieter en echtgenoot hangen aan het memobord, in haar computer zitten checklists voor alle mogelijke vormen van vakantie, haar afspeellijsten zijn volgens genre, sfeer, tijdvak en alfabet gesorteerd en haar agenda is haar meest kostbare bezit.

Sommigen noemen haar perfectionistisch, wat bizar klinkt voor iemand die in haar jeugd bekend stond als verstrooide professor en die ooit half gekleed naar school vertrok. Dat perfectionistische kan ze dus wel degelijk ontkennen en dat doet ze ook. Iedereen zet immers zijn koffiekopjes in de kast met de oortjes netjes naar rechts gedraaid. En vast worden in elke linnenkast van het land handdoeken gesorteerd per kleur, grootte en vouwprocedure. En wie laat er nu de wasetiketjes in zijn kledingstukken zitten?

De informaticus meent soms - voorzichtig - dat ze overdrijft. Moet hij zeggen, met zijn driehonderd zorgvuldig gerangschikte mapjes en zijn kladblaadjes die eruit zien als concepten voor een deeltjesversneller.

33. Sexy

9,8 op 10. Dat is de score van  Le Relais des Fagnes voor hygiëne. Die geldt binnen de poort.

Daarbuiten is het een andere zaak. Hoe achteloos gaan mensen om met de mooie natuur die hen omringt... Blik, etensresten, plastic zakjes met en zonder inhoud, zelfs bouwafval en witgoed: uit de auto geslingerd, laten vallen of  gedumpt.

Informaticus en schrijfster konden het niet meer aanzien. Dus sloten ze zich aan bij de “Ambassadeurs de la Propreté en Wallonie” en sindsdien gaan ze gewapend met handschoenen en grijpstok op pad. Ze sleuren vuilzakken uit het bos, vissen flessen uit de beek en signaleren sluikstort aan de bevoegde diensten. De gemeentelijke vuilnisman komt wekelijks op de koffie en gooit hun buit in zijn pick-up. Soms tien zakken per keer.
Ze gaan vooral in de winter op pad. ’s Zomers lijkt het probleem minder acuut en hebben ze ook minder tijd. Vanaf september beginnen ze weer te ploggen. Begeleid door goedkeurend getoeter van passerende auto’s, aanmoedigend applaus en opgestoken duimpjes.

Want opruimen is sexy!

32. Vliegende kippen

De meesten van de b&b-gasten zijn zich bewust van de grote uitdagingen van deze tijd. Vooral het thema “verspilling” komt nogal eens aan bod. Met de beste bedoelingen maken ze het echter soms moeilijker dan nodig. Wanneer de ene geen cornflakes bij zijn ontbijt hoeft en voor de andere de appels weggelaten mogen worden,  moeten daar lijstjes voor opgesteld worden. Terwijl de appel al aangekocht is en de cornflakes rustig in hun afgesloten bokaal kunnen blijven zitten wanneer men ze niet wenst.

Om iedereen gerust te stellen: op Relais des Fagnes wordt niets verspild. Er worden amper geportioneerde verpakkingen gebruikt en verder worden overschotten ingevroren, wordt er confituur, soep en groentegratin gemaakt, broodpudding, wentelteefjes, croûtons en appeltaart gebakken, paneermeel gemixt, charcuterie en eieren verwerkt in salades, croque-monsieurs belegd, kaasrestjes vermalen en potten choco en speculaaspasta gedeeld tot ze leeg zijn. Zelfs het heet water uit de thermossen of het kookwater van de eitjes wordt niet door de gootsteen gespoeld, maar over het onkruid tussen de kiezels uitgegoten.

De etensrestjes die dan nog overblijven, dienen als traktatie voor de vos, die elke nacht op post is. Voor de egeltjes en de eekhoorns, de hazen, reeën, marters en muizen. Maar vooral voor de mezen, boomklevers, mussen, merels, vinken en lijsters. En voor de kauwen, eksters en het koppel gaaien, die zelfs aardappeltjes en frietjes lusten.

Op de suggestie om kippen te gaan houden, is het antwoord steevast: die zijn er al. En ze kunnen vliegen.

31. Pinguïnijsje

Het Ardense huis moest een buitenverbijf worden voor het gezinnetje van vier. Maar toen het af was, was het gezin gekrompen tot twee, de familie uitgebreid tot acht en draaide “Le Relais des Fagnes” als bed and breakfast. Voor informaticus en schrijfster is het nu de plek om te wonen en te werken en op vakantie gaan ze elders.

Naar een hotel in de Duitse Eifel bijvoorbeeld, waar ze genieten van bediend worden in plaats van bedienen. Waar ze hun vaste kamer hebben (nr 225, “nicht wechseln”) en bij het ontbijt begroet worden met een oprecht: “Wie schön das Sie wieder da sind…”

Naar Europapark met kinderen en kleinkinderen, waar ze zich een hele week opnieuw een gezin voelen. Altijd gekruid met de kleine absurditeit, waar ze intussen aan gewend zijn. Zoals de plotse verdwijning van een set wieldoppen van de auto van de zoon.

En in plaats van wekelijks de verplaatsing te maken richting Ardennen, rijden mamy en papy nu richting Antwerpen, naar de kleindochtertjes. Omdat ze hun beste vriend zijn. (Hebben ze zelf gezegd en het is van alle complimenten tot dusver het mooiste.) Voor een dagje ertussenuit. In de dierentuin. Met kindjes en vriendjes, met oma’s, opa’s, nichtjes en vakes. En een pinguïnijsje. Eventjes vakantie.

Zo is de cirkel rond.

30. Valentin

Sommige mensen hechten geen belang aan St. Valentijn. De informaticus ook niet. De schrijfster wel. Net zoals ze belang hecht aan Kerstmis, verjaardagen, schoolfeesten en moederdag (de échte dan, die van augustus!)  

Dus moet de informaticus regelmatig tegen wil en dank op kadootjesjacht. Met wisselend succes. Iemand een weegschaal? Of een zelfrijdende stofzuiger?... ("Dan hoef je nooit meer te poetsen!")

Hij heeft geleerd dat – hoe onlogisch ook in zijn ogen – een collectie oorringen, armbanden, halskettingen en ringen nooit helemaal compleet is, maar wil af en toe toch met iets originelers uit de hoek komen.

Het meest geliefde Valentijnskado kreeg de schrijfster zo’n dertig jaar geleden, toen de zoon geboren werd. Het meest originele kreeg ze recent, toen de informaticus een tip had menen op te vangen nadat ze samen naar een wielerwedstrijd hadden gekeken. De schrijfster had zich verrukt laten ontvallen hoe schattig ze de uitgereikte prijs wel vond, een badeend in reuzeformaat. Sindsdien zwemt in de vijver van Relais des Fagnes een knalgele plastic eend, tot jolijt van de gasten. De schrijfster vindt hem – en de informaticus – geweldig. Ze heeft hem Valentin genoemd.

29. La campagne

De buurvrouw meldde trots dat haar man weer drie mollen gevangen had. "Hebben jullie daar ook zoveel last van? Ze ruïneren het gazon!" Achteloos voegde ze eraan toe dat de mollen zich nu in het weiland achter het huis bevonden. De schrijfster vroeg naïefweg of ze dan niet gewoon zouden terugkomen. Wat de buurvrouw bevreemd deed opkijken met de mededeling: "Hij heeft ze wel eerst doodgemaakt, hé!"

Zo'n harteloosheid is voor de informaticus, die ooit compleet in shock was toen hij een dode mol opviste uit de sterfput, onbegrijpelijk. Hij heeft trouwens nog steeds nachtmerries over een klein muisje, dat heel erg dood - en plat - bleek nadat hij er per ongeluk een koelkast bovenop had gezet.

Voor "les gens de la campagne" zullen ze wel altijd stadsmensen blijven, die van Le Relais des Fagnes. Die met het fotoapparaat in de aanslag opgewonden uitkijken naar alles wat op een hertje lijkt, enthousiast naar everzwijnsporen zoeken, hopen dat de wolf zich ook eens aan hen vertoont en elk passerend stukje fauna een naam geven. Maak (kolom per kolom) kennis met Victor, Chip, Kobe, Benjamin, Frits, Minimoys en Martin!

 

 

28. En amoureux

De dame van de toeristische dienst, die de b&b kwam inspecteren om te beslissen hoeveel sterren (“épis” of “korenaren” in het Waalse systeem) ze ging toekennen, vond het jammer dat er geen gemeenschappelijke loungeruimte was. Maar die was er wel. Met veel trots lieten informaticus en schrijfster haar de - zelf gecreëerde - chalet zien, met vintage flipperkast, dvd-bibliotheek, breedbeeld-tv en surround-sound. Ze was onder de indruk, al leverde het geen korenaartje extra op.

Toen kwam corona en verloor de chalet zijn sociale functie.

Een rebranding drong zich op en op “Airbnb” werd de “glamping”-chalet (waar ook huisdieren welkom zijn) een instanthit. Een gemiddelde score van 5 sterren, met als enige uitzondering twee Nederlandse dames, die voor de prijs van een kampeerplek op zijn minst een waterbed verwachtten.

Maar de ruimte wordt vooral geboekt voor romantische weekends “en amoureux”. Wat voor het ene paartje al iets meer betekent dan voor het andere. Zoals de informaticus mocht ondervinden, toen hij de werking van de televisie wou uitleggen aan nieuw aangekomen gasten en hij hen ongewild confronteerde met beeldvullende borsten, billen en penissen. Preselectie van het vorige koppel.

En amoureux, inderdaad.

27. Oorlog

Is Relais des Fagnes goed gelegen? Ja, voor de wielertoerist, die zijn Stravascore op de Ardense hellingen wil verbeteren. Voor de wandelaar, die dwars over de venen langs het "Croix des Fiancés" naar de Baraque Michel kan trekken. Voor de autofanaat, die op een kwartiertje afstand van het mooiste circuit ter wereld verbijft.

Voor Oekraïense oorlogsvluchtelingen zonder vervoer en zonder middelen van bestaan iets minder. Winkels, diensten en scholen zijn te voet of met openbaar vervoer amper bereikbaar en als je niets omhanden hebt, duurt een dag in de natuur best lang.

Niet dat ze niet welkom waren. Le Relais des Fagnes had zich aangemeld en hield een ruimte voor hen vrij. Er kwam geen enkele aanvraag.

De solidariteit werd dus maar omgezet in een financiële bijdrage en de b&b werd weer afgemeld.

Maar ze blijven welkom. Zoals iedereen.

26. Boeking

Wanneer je niet adverteert op een boekingsite ben je onvindbaar op het net. Zelfs wanneer je je zou inschrijven bij alle toeristische diensten van Wallonië (wat niet eens toegelaten is wegens territoriale bepalingen), je mooie gastenkamers blijven leeg.

Die zichtbaarheid heeft een prijs. In geld en in afhankelijkheid. Niet alleen betaal je commissie, de site beslist ook wie bij jou mag reserveren en na een verblijf wordt elke gastenmening ongefilterd gepubliceerd.

Dat is wanneer alles goed gaat.

Wanneer het misgaat, kan het plots gebeuren dat een geboekte kamer door een bugje opnieuw vrijgegeven wordt. Het gevolg is een dubbele boeking en dus moet je in allerijl je slaapkamer ontruimen om in de living te kamperen. Want als gastheer mag je niet annuleren. (Mag wel, maar kost geld en is nefast voor je scores...)

Wanneer het misgaat, kan je ook boze klanten aan de telefoon krijgen, die bij de concurrentie hebben geboekt, maar je desondanks op vakantie opbellen en een kamer eisen.

Hebben boekingsites een monopoliepositie? Absoluut. De Waalse overheid acht het daarom zijn taak om dit monopolie te doorbreken en lanceerde zijn eigen site. Al van gehoord?

I rest my case.

25. Kil en zakelijk

Mensen verlangen waar voor hun geld. Maar meer nog dan dat verlangen ze respect.

Geldt ook voor informaticus en schrijfster.

Zij respecteren elke gast en proberen om aan zoveel mogelijk wensen gehoor te geven, al lijkt het ene verzoek al redelijker dan het andere. Wil je de route kennen van één of andere carnavalsstoet of parade? Zoeken ze even op. Graag een uitgeprinte versie van de wandelbeschrijving? Komt eraan. Wil je een vegan-ontbijt? Of ontbijt voor zes uur ’s ochtends? Kan geregeld worden. Komt de puberzoon onverwachts ook mee? De kamer wordt omgebouwd. Gestrand met bandenpech? Depannage is onderweg. Geen vervoer naar je bestemming? Ze brengen je wel even. Te koud in je mobilhome? Ze lenen je een vuurtje. Netflixserie aan het volgen? Gebruik hun chromecast maar. Vastgereden in de sneeuw? Aan de sleepkabel de berg op.

Met andere woorden, ze doen hun best. Voor iedereen.

Wanneer hun gasten dat niet waarderen, doet dat pijn. Wanneer die schrijven dat ze “kil en zakelijk” ontvangen zijn. Wanneer ze toeteren dat de mooie reviews echt “dik verdiend” zijn en zelf met een schamel zeventje quoteren. Wanneer ze als een dief in de nacht verdwijnen. Wanneer ze een tien geven op alle vlakken, behalve prijs-kwaliteit. (Wat is de boodschap? Alles was perfect, maar liever gratis?)

Mensen die slechte reviews schrijven, doen dat onder het mom anderen te waarschuwen voor het risico op een slechte ervaring. Dat klinkt nobel.

Maar meestal is het wraak. Nu nog te weten komen waarom.

24. Supercel

Er was onweer voorspeld boven Antwerpen. Bliksem, wind, regen en hagel. Het werd een supercel.

Sindsdien rijden informaticus en schrijfster rond met een auto als een golfbal, die ze liefdevol een Dacia Bluster noemen. Maar er sneuvelden geen ruiten, het regende niet binnen en de bliksem sloeg elders in.

Er was regen voorspeld boven Luik. Veel regen. Het werd een waterbom.

Ze stonden ’s nachts te hozen in de kelder, de gasten gingen op de vlucht en de chalet liep onder water. Maar ze leden geen schade, zaten niet urenlang op het dak en vooral, ze verloren geen dierbaren.

Er was zwaar weer voorspeld landinwaarts, met waarschuwingen voor hevige wind. Het werd een tweelingstorm. Tuinmeubelen vlogen weg, de elektriciteit viel urenlang uit en enkele bomen waaiden om. Ze staken kaarsjes aan en maakten het gezellig.

Doen ze nog steeds.

 

23. Cover

“Don’t judge a book by it’s cover,” is een bekend spreekwoord. Maar hoe open-minded je ook wil zijn, onbewust vorm je je toch een beeld bij een stem aan de telefoon of verwacht je een bepaald type persoon bij een bepaald merk van auto. Dat beeld blijkt zelden te kloppen en dat is één van de meest boeiende aspecten aan het ontvangen van gasten.

Een motard in stoer lederen pak (met doodshoofd) die bedeesd komt vragen of een vegetarisch ontbijt tot de mogelijkheden behoort. Een zakenman in maatpak en stropdas, die het gebruik van de toiletborstel niet beheerst. Een jong koppel in gescheurde jeans en vol tattoo’s, dat het bed opmaakt en de badkraan opblinkt bij vertrek. Een diep gedecolleteerde dame en haar zelfverzekerde partner, die de gordijnen van de wellnessruimte zo strak dichttrekken dat zelfs de koeien geen blik gegund wordt. Een Teslabezitter met trophy-wife, die de toeristenbelasting afrekent in koperen centjes. Een autocoureur, die de kamer nà reservatie komt inspecteren, alles prima verklaart en vervolgens zijn boeking annuleert. Het koppel motorrijders, dat luidruchtig de oprit komt opgevlogen, onterecht weggejaagd blijkt bij de concurrentie en in tranen uitbarst wanneer je ze een kamer aanbiedt. De gereserveerde Duitse industrieel, die een jolige racewagen in je gastenboek tekent. Charmant glimlachende mobilhomers, die beschikken over eigen sanitair, water, wifi en elektriciteit en achteraf verklaren het “kampeergevoel” te missen. Zeven giechelende scoutspubers, die een superlief bedankbriefje achterlaten. Een dame en heer op leeftijd, deftig gekapt en geschoren, uit wiens kamer ’s avonds het geluid weerklinkt van een petsende hand op blote billen.

Veel boeken, nog meer covers.

22. Motto

“Jullie geven kleur aan jullie leven,” horen ze wel eens. Maar informaticus en schrijfster hebben niet het gevoel het avontuur op te zoeken. Wel proberen ze bij projecten die zich aandienen een soort Pippi Langkous-attittude aan te houden: “Ik heb het nog nooit geprobeerd, dus ik denk wel dat ik het kan.”

Bij hun huwelijk waren ze 22, pas afgestudeerd en de enige ervaring met zelfstandigheid waren twee jaren op kot. Op 26-jarige leeftijd waren ze middenin een verbouwing twee kinderen aan het opvoeden. Terwijl de ene voltijds werkte op drie kwartier afstand en de andere een carrière uitbouwde waar overzeese reizen bijhoorden. Ondertussen gaven ze bijlessen, volgden ze cursussen en engageerden ze zich in de parochiewerking. Richtten een studiebegeleidingsentrum op en kochten vastgoed. Hadden beginnersgeluk op de aandelenmarkt en ontvingen elk op hun eigen terrein erkenning.

Dat ze ook financiële moeilijkheden kenden, gestalkt werden, vier rechtszaken moesten voeren en zelfs een overval meemaakten, is minder bekend.

Even weinig bekend is het diepe verdriet dat zo onverwacht hun leven binnendrong en het nog elke dag beïnvloedt. Een verdriet waarin ze elkaar niet konden troosten omdat het hen beiden overviel, op die wrede herfstdag in september. Een verdriet waarin ze zelfs niet bijeen konden zijn, omdat in twee families een begrafenis moest geregeld worden, van een mama en een zus, die niet samen maar wel tegelijk gestorven waren.

Sindsdien zijn ze zich nog bewuster van kansen die zich aandienen, met het motto van bompa in het achterhoofd: “Een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest.”

Het motto van de schrijfster sluit daar bij aan: “Alles is een kwestie van instelling.”

Dat van de informaticus staat op zijn lievelingsshirt.

21. Kampeerders

Een kampeerder is een vrije vogel. Hij vindt zichzelf onafhankelijk en kan zijn tent of mobilhome opslaan waar hij wil. Maar in België is dat wettelijk verboden. Tent, caravan en mobilhome horen op een camping, waar de faciliteiten op hun noden zijn afgestemd. En waar voortdurend wordt geïnvesteerd om in te spelen op de veranderende markt, bijvoorbeeld op de groeiende vraag naar extra comfort en privacy. Met stijgende prijzen als logisch gevolg. (3 cijfers voor een plek met eigen badkamertje is niet uitzonderlijk.) Terwijl het nog steeds een camping blijft, zonder het vrije gevoel dat voor velen bij kamperen hoort.

Het lijkt dan ook een aantrekkelijk idee om tent, caravan of mobilhome op te stellen in iemands tuin. "Veel hebben we immers niet nodig..." Alleen maar een leuke plek op het gazon voor de tent of een verharde ondergrond voor de mobilhome. Verder natuurlijk een plek voor de wagen. En elektriciteit. En water. En wifi. En oh ja... privé-sanitair. Met handdoeken en shampoo graag.

Wij bieden dit alles aan. Plus een groot domein met vijver en loungeplekjes in zon of schaduw, een petanque- en badmintonveld, een kinderzone met schommel, een ping-pongtafel, barbecue, kampvuur, extra uitrusting en indien gewenst ontbijt op bed.

Commentaar? "We misten het kampeergevoel."

Tja...

20. Monsieur Tom

Bij elk bezoek aan Vlaanderen – één keer per week – ligt er bij schrijfster en informaticus irritatie op de loer. Bijvoorbeeld wanneer ze van kruispunt naar kruispunt sukkelen, omstuwd door bakfietsmoeders en fietskoeriers, terwijl ze in Wallonië alleen moeten uitkijken voor overstekend wild en de occasionele (Vlaamse) wielertoerist. Of wanneer ze in een Antwerpse supermarkt tussen de rekken lopen en slechts een lege blik terugkrijgen als antwoord op hun welgezinde “goeiemorgen!” Het kost ook hoe langer hoe meer moeite om de neerbuigende clichémopjes over die gemakzuchtige Zuiderburen niet persoonlijk op te vatten. De meerderheid van de Walen die zij kennen, zijn hardwerkende en genereuze mensen met een positieve instelling en een open geest.

Die hen welkom heten in hun gemeenschap en hen het gevoel geven erbij te horen. Dat gevoel zit in kleine dingen. Wanneer de kapster een afspraak noteert zonder een naam te vragen. Wanneer een serveerster met uitbundige vrolijkheid “monsieur Tom” een tafeltje wijst. Wanneer er een uitnodiging in de bus zit voor het nieuwjaarsconcert van de harmonie. Wanneer de loodgieter spontaan zijn neef de schrijnwerker belt om het ligbad op zijn plaats te krijgen. Wanneer het hondje van de buren enthousiast komt spelen. Wanneer de bouwmarktbediende foto's van de kleinkindjes vraagt. Wanneer je in de rij staat om je stem uit te brengen in de gang van het gemeenteschooltje. Wanneer je afwisselend drankjes aanbiedt en aangeboden krijgt in de plaatselijke horeca. Dan hoor je er dus bij.

Bijna.

Alleen nog leren kussen. Altijd. Overal. Met iedereen.

19. Romans

De eerste keer betalende gasten ontvangen is spannend. Er werd dan ook geen haast gemaakt met het openen van de b&b. Sowieso moest er eerst verbouwd worden en namen ook de administratieve verplichtingen veel tijd in beslag. Het huis werd slechts halftijds bewoond en op die momenten werden er barbecues gepland en logeerden er familie en vrienden. En uiteraard moest de informaticaconsultant consulteren en de schrijfster schrijven.

Met het Formule 1-weekend van 2015 werd dan toch de sprong gewaagd. Na een telefoontje naar een bevriende hoteleigenaar waren beide gastenkamers binnen het kwartier bezet. (Zelfs nadat een Zwitserse Porschebestuurder zich plots bedacht en vervolgens naar alle waarschijnlijkheid de nacht heeft doorgebracht in zijn cabriolet.)

Zo waren ze gelanceerd, ze leerden al doende en de boekingen stroomden binnen. Terwijl de consultant nog steeds consulteerde, maar de schrijfster niet meer schreef.

Toen kwam corona. Geen enkele kamer bezet gedurende de lockdown? Toch wel, die van de schoonvader, die enkele dagen kwam logeren en plots acht weken moest blijven. Op bevel van de politie, die hem officieel in de "Les Fagnes-bubbel" inschreef. Terwijl de consultant nog steeds consulteerde en de schrijfster opnieuw schreef, met twee romans als resultaat.

Na de lockdown volgde de "boost". Vakantie in eigen land is een blijvende trend en het mooie bronnenland is populairder dan ooit. Twee gastenkamers werden er drie, dan vier, nu vijf (à zes). Terwijl de consultant nog steeds consulteert, maar de schrijfster niet meer schrijft, behalve in haar dagboek.

18. Spa

Nog voor er van betalende gasten sprake was, was het duidelijk dat er een wellnesszone moest komen. Nog voor de akte te ondertekend was, was aan de gemeente reeds de principiële toestemming gevraagd en gekregen om een annex te bouwen achteraan het huis. (De aannemers die we ingehuurd waren voor de eerste fase wisten dit niet, wat leidde tot openlijk gemor, omdat ze een “couloir à nulle part” moesten bouwen.)

De "Spa" was oorspronkelijk bedoeld als open wellnessruimte, die de b&b-gasten binnen afgebakende uren ter beschikking zou staan. Alles goed geregeld en iedereen blij.

Toen kwam corona. In plaats van een open ruimte waar iedereen welkom was, werd het een privézone op afspraak. De reacties hierop waren zo positief dat de afsprakenregeling nooit meer werd teruggeschroefd. Alles goed geregeld en iedereen blij.

Toen kwam de energiecrisis. De bestaande regeling bleek financieel onhoudbaar, dus de prijzen werden verhoogd. Alle begrip vanwege de gasten en de wellness bleef een fijn extraatje bij hun verblijf. Alles goed geregeld en iedereen blij.

Toen kwam de klimaatcrisis. Tijdens de hete zomer van 2022 namen de boekingen voor de Spa drastisch af. Wie kruipt er in een sauna bij een buitentemperatuur van 30°C? Alles goed geregeld en niemand blij.

Dus werd de Spa omgebouwd tot een zesde gastenkamer. Niet geafficheerd, maar beschikbaar voor last-minute gasten of logerende familie. En de sauna? Die is nog steeds te boeken.

Alles goed geregeld en iedereen blij.

17. Idefix

Toen "Les Fagnes" te koop stond, werd het geadverteerd als een “endroit de charme in een prachtig park met volwassen bomen".  In realiteit ging het om een vervallen gebouw tussen vooral overjaarse coniferen en epicea’s, donkere mastodonten van uitheems groen zonder waarde voor fauna of biodiversiteit. Om van het terrein een parkdomein te maken zou vele jaren van zorgvuldige selectie, structurering en aanplanting vergen. Sommige bomen moesten weggehaald worden wegens plaatsgebrek, andere omwille van ziekte, andere vanwege nabijheid van elektrische kabels en sommige ook voor de verbouwingen. Met een bomenknuffelaar in het gezin is dat geen evidentie. Bovendien werden twee van de meest waardevolle bomen, een treures en een blauwe ceder, het slachtoffer van de droogte door de klimaatverandering.

Hoewel ondertussen tientallen beuken, eiken, notelaars, Japanse en inheemse kerselaars, kastanjes en esdoorns aanplantten, was de informaticus bij elke kapping in diepe rouw. Tot op vandaag krijgt elk klein lootje dat hij aantreft, een strikje omgebonden en plant hij het voorzichtig over naar een beschermd stukje van de tuin, waar het veilig is voor grasmachines of onkruidwieders.

En hij is apetrots op de naam die de tuinman voor hem bedacht en die hij als een eretitel beschouwt: Idefix, het bomenminnendje hondje van de stripheld Obelix.

16. Stalleke

De inspiratie voor de kamernamen is terug te voeren tot een Spaanse b&b, waar de gastenkamers vernoemd waren naar gehuchtjes en steden uit de buurt.

In de beginfase waren er twee kamers op de begane grond, die “Malmedy” en “Stavelot” genoemd.  Kamer Malmedy zoud een rustieke Ardeense sfeer krijgen en kamer Stavelot zou wat uitbundiger worden, refererend aan de beroemde “laetare” (carnaval). Maar “uitbundig” bleek bij nader inzien niet echt te passen in het concept van “rust en ruimte in het bronnenland”. Dus werd er geopteerd voor meer sereniteit in (sneeuw)wit en (water)blauw en werd de naam veranderd in “Hockai”, naar het vlakbijgelegen veendorpje.

Hetzelfde recept voor de nieuwe gastenverblijven boven. Studio “Francorchamps” kreeg een strakke look in zwart en rood, als verwijzing naar het race-circuit en de groen- en bruintinten van studio “Sart” ademen het palet van de Ardense bossen.

Als bestuurlijk centrum van de hele operatie werd het privé-kwartier "Jalhay" genoemd en voor de wellness-zone lag de naam “Spa” voor de hand.

Intussen verbouwde de informaticus eigenhandig de oude houten garage tot een gezellig gastenverblijf, met als trotse benaming “chalet". En tenslotte creëerde hij een fitnessruimte in de verzakte geitenstal, die van “stalleke” of “kotje” werd geüpgraded naar “lodge”.

Alles duidelijk. Toch?

15. Chip

Toen de informaticus zich als zelfstandige vestigde, moest er een naam voor de vennootschap gezocht worden. Omdat hij Tom heet en zich in software specialiseert, was “Atomic Software” snel bedacht. En uiteraard werd het a'tje vervangen door een apenstaartje en waren schrijfster en informaticus zeer ingenomen met hun originaliteit en trendy hipsigheid.

De nieuwe onderneming werd boekhoudkundig ondergebracht in de bestaande vennootschap, na een hernieuwd notarisbezoek om de statuten te laten aanpassen naar de unieke combinatie van softwareconsulting en kamerverhuur.

Tussen beide zijn weinig raakvlakken, maar de goede verstaander ontdekt hier en daar een subtiel verband. Zo werd de eekhoorn die hen met tegenzin toeliet in zijn territorium, Chip genoemd. Niet als verwijzing naar het olijke duo uit de Amerikaanse tekenfilms, maar naar een computerschijfje.

Het was de dochter, die erin slaagde om de twee activiteiten van de bv in één beeld te vatten, door in een eekhoornsilhouet een apenstaartje (in het Frans “arobase”) als oog te tekenen. Sindsdien is de eekhoorn, met of zonder arobase, de mascotte van de b&b en horen eekhoorns bij Relais des Fagnes zoals Chip bij Dale. 

14. Cokaifagne

Van de Rozenlaan verhuizen naar een straat die “Cokaifagne” heet, voelde aan als een degradatie. Het klonk lelijk en bovendien leverde het uitspreken van de straatnaam meer dan één opgetrokken wenkbrauw op bij Engelstalige gasten. In tegenstelling tot de buren, die gehecht waren aan hun “lieu-dit”, vonden informaticus en schrijfster het dan ook een prima plan, toen de gemeente besloot om enkele straten te hernoemen.

“Route de Hockai” leek weliswaar wat banaal als nieuwe benaming, maar het zou hun gasten ondubbelzinnig, duidelijk en nauwkeurig ter plaatse brengen.

Of niet.

Niet alleen bestond er reeds een “Route de Hockai” in de naburige gemeente, ook zijn de navigatiesystemen tien jaar later nog steeds niet up to date. Zo kon het recent gebeuren dat ze een politiepatrouille de weg naar hun interventieadres moesten uitleggen.

Dus dienen ze hun gasten nog steeds mee te delen dat de b&b weliswaar in “Route de Hockai” gevestigd is, maar dat ze toch beter “Cokaifagne” in hun systeem ingeven.

En krijgen ze nog steeds opgetrokken wenkbrauwen als reactie.

13. Tafel en bed.

Een voorwaarde om in Wallonië een “bed and breakfast” of “chambre d’hôtes” te mogen beginnen, is dat de uitbater zelf in het pand woont. Maar het gezin was geregistreerd op het Antwerpse appartement, waar de kinderen studeerden. De informaticus en de schrijfster verbleven regelmatig in de Ardennen en zouden op die momenten gasten ontvangen. In het dikke regeltjesboek van de overheid komt deze optie echter niet voor.

Iedereen in de Ardennen domiciliëren had consequenties voor de kinderen, iedereen in Antwerpen ingeschreven houden betekende geen bed and breakfast. De happy family van vier opsplitsen en de kinderen de facto ontvoogden, leek een wel heel drastische ingreep. Het compromis bestond erin dat de schrijfster zich op het vakantieadres zou laten inschrijven, vermits zij de verantwoordelijke voor de b&b zou worden.

Helaas komt ook deze optie in het dikke regeltjesboek van de overheid niet voor. Niet alleen volgde er een pijnlijke verrassing bij de volgende belastingaanslag, ook vertoont het dertigjarige huwelijk van schrijfster en informaticus nu ergens een gapend gat: één jaar officieel gescheiden van tafel en bed.

12. Foulard

Toen de schrijfster nog een jong meisje was, zag ze zichzelf wel als vrouw van een diplomaat. Ze achtte zichzelf heel geschikt om tuinrecepties te hosten op een exotische ambassade. In avondkleed en tiara, uiteraard. Of anders stewardess, zo met een schuingeknoopte foulard om de hals. Maar niet op een vliegtuig, op een cruiseschip genre "Loveboat". Dat had zoveel meer stijl.

Receptioniste van een supersjiek hotel kwam ook in aanmerking, in designer-mantelpak en op stiletto’s.

Het werd b&b-uitbaatster. Geen recepties in de avondzon, enkel ontbijt voor zonsopgang. Geen exotische palmentuin, geen luxueus cruiseschip, geen 5-sterrenhotel. Geen galajurk, geen foulard, geen stiletto’s. Wel een comfortdress, haarlint en praktisch schoeisel. Iets minder glamoureus, maar het plaatje wordt opgepimpt met een welgemeende glimlach: welkom op Relais des Fagnes!

11. Les Fagnes

De Schotense bebouwing had een totaaloppervlakte van zo’n 390m2, wat niet slecht is voor een HOBje in de Antwerpse rand. Maar dat viel in het niet tegenover de 5 450 m2 van het nieuwe Ardeens buitenverblijf, waardoor dat volgens de informaticus en de schrijfster met recht en reden een domein genoemd mocht worden.

Toen er een naam bedacht moest worden, lag “Domaine Les Fagnes” (Frans voor venen) dan ook voor de hand. Of verkort “Les Fagnes”, voor de vrienden. Zo stond het al snel op de nieuwgeplaatste brievenbus en het werd ook de titel van een prachtig fotoalbum dat de dochter maakte om de nieuwe levensfase in te luiden.

Het was pas toen de eerste gasten van het nabijgelegen 5-sterrenhotel “Domaine Les Hautes Fagnes” nietsvermoedend en vol verwachting de oprit opreden, dat ze hun onze vergissing inzagen.

Dus maakten ze – wat ze meteen hadden moeten doen – hun Google-huiswerk en zochten ze een nieuwe naam, die mogelijke b&b-gasten niet zou doen dromen van butlerservice, hotstone-massages en 5-gangenmaaltijden met aangepaste wijnen.

Na iets uitvoeriger wikken en wegen dan de eerste maal viel de keuze op “Relais des Fagnes”, waarmee de nadruk kwam te liggen op datgene wat ze wél aanbieden: de rust en de ruimte van de Ardense natuur. En dat ze geen nieuwe set plakletters hoefden aan te schaffen was ook een pluspunt.

Wat niet wegneemt dat het voor henzelf – en voor de vrienden - altijd “Les Fagnes” zal blijven.

10. Hospitality

Het Ardeense huis was als vakantiehuis bedoeld, met als vage plan om het occasioneel ook te verhuren.

Lange verbouwingsjaren volgden, waarin het leven van de schrijfster en de informaticus drastisch veranderde. Niet in het minst omdat de Bloemendaalse HOB werd ingeruild voor een appartement in Antwerpen, waar de kinderen gingen studeren. Zo bleven zij stevig verankerd in Vlaanderen, terwijl de focus van de ouders meer en meer naar Wallonië verschoof.

En bleek dat, toen de verbouwingen in de Ardennen eenmaal achter de rug waren, daar eigenlijk een half huis over was.

Het beginnen van een bed and breakfast lag dan voor de hand.

Noch informaticus, noch schrijfster hadden ervaring in de hospitality-sector, toch niet langs de verstrekkende kant. Wel waren ze in zowat heel Europa met vakantie geweest en hadden ze hotels, restaurants, bars en koffiehuizen bezocht van alle genres en alle niveaus. Ze hadden gekampeerd, huisjes gehuurd, in goedkope doorreishotels geslapen, in gasthuizen en bij mensen thuis gelogeerd, in 5-sterrenhotels verbleven en luxecruises gemaakt. Van overal hadden ze onthouden wat hen beviel.

Als het hen beviel, bevalt het hopelijk ook hun gasten.

9. Vaklui

Vakmensen beschouwen bouwheren als een noodzakelijk kwaad. Betweterige dilettanten die in de weg lopen en stomme vragen stellen. Wat in het geval van de schrijfster vrij accuraat is.

Toegegeven, de wasmachine aansluiten op een radiatorbuis getuigt niet van veel inzicht in loodgieterij.  Dus zowel schrijfster als informaticus hadden het grootste respect voor vaklui. En bij uitbreiding voor specialisten in alle sectoren van de samenleving. Dat hebben ze nog steeds. Al zijn er hier en daar wat deukjes in gekomen. Nadat

  • de CV-installateur hen een brander verkocht die op afstand te besturen viel, helaas alleen in Duitsland.

  • de bankconsultant er niet in slaagde een lening te regelen en de verzekeringsbemiddelaar bij herhaling elke tussenkomst weigerde, ondanks 50 jaar trouw cliëntschap en niet één gemiste betaling.

  • de loodgieter al de buizen in en onder het huis lukraak met elkaar verbond, zonder rekening te houden met verval, laat staan met scheiding van “grijs” en “zwart” water.

  • de zwembadspecialist verzekerde dat een budget van zo’n 30 000 euro zou volstaan, waarna de offerte arriveerde, voor een bedrag van 80 000 euro en inclusief een Napoleontische code aan voorschriften voor een professionele omgeving.

  • de boekhouder even verrast was als zij toen ze plots als gescheiden koppel ingeschreven bleken.

  • ze gedurende verschillende weken verfspatten van de ramen stonden te krabben, die door de professionele schilder enthousiast waren rondgekladderd.

  • de allround-klusjesman verzuimde om roestvrije nagels te gebruiken voor het terras, zodat dat nu meer sproeten vertoont dan een Schotse deerne in de Spaanse zon.

  • elke gemeente in Wallonië een eigen toeristische balie blijkt te hebben, zonder enige samenhang of samenwerking, zodat de b&b in het vlakbij gelegen Malmedy niet vermeld kan/mag worden.

  • de aannemer een deurgat sloeg tussen keuken en hall, wat tussen  keuken en kelder had moeten zijn.

  • de architect niet aangaf dat de vloer onder de douches een afloop diende te vertonen, zodat de tegels opnieuw opgebroken moesten worden.

  • de schrijnwerker een keukenraam bestelde in de verkeerde kleur en ook ongeschikte deuren monteerde, die bij zon – of regen – of onweer – of sneeuw – of wind – niet te sluiten zijn.

  • één van de werkmannen een te herbruiken radiator meegaf met de oud-ijzermarchand.

  • ze de geplande sloopwerken te riskant vonden om zelf uit te voeren en daarom uitbesteedden aan een gebrevetteerde en (zelf)verzekerde afbraakspecialist, die vervolgens met de grijpkraan een vloerplaat te lijf ging en de achtergevel centimeters uit de haak trok, waarop het huis net niet instortte en bij hoogdringendheid gestut moest worden.

 

Maar ’t is af.

8. Projectmanagement

Vaststelling: nabijheid belangrijk is voor goed werfbeheer. In het geval van de schrijfster en de informaticus was dit utopisch, vermits zij verbouwingen realiseerden op 170km afstand. Omdat ze slechts één maal per week de vooruitgang konden inspecteren, kwam dit neer op het vaststellen van flaters en het uitstippelen van een traject om deze recht te zetten. Terwijl ze nog bezig waren met het herstellen van de flaters van de week voordien. Wat  na enkele weken lee op een processie van Echternach of een oneindige reeks torens van Hanoi.

Vaststelling: duidelijke communicatie is belangrijk voor goed werfbeheer. In het geval van de schrijfster en de informaticus utopisch, vermits zij geen plattegrond kan lezen en hij aan telefoonangst lijdt.

Vaststelling: strak timemanagement is belangrijk voor goed werfbeheer. In het geval van de schrijfster en de informaticus utopisch, vermits hij wel in 3D kan denken, maar niet in de tijd. En voor haar het omgekeerde geldt.

Nabijheid, communicatieskills, technisch inzicht, natuurlijk leiderschap,… allemaal heel mooie woorden voor de kwaliteiten van een goed projectmanager. En allemaal utopisch.

Uiteindelijk komt het hierop neer: doorzettingsvermogen. In het kort: mailen en blijven mailen, bellen en blijven bellen.

En ondertussen blijven gaan.

7. Deurklinken

Een verbouwing is een test voor een relatie naar het schijnt. Nu was de relatie van de informaticus met de schrijfster volgens de meesten al van in het begin tot mislukken gedoemd, dus in hun geval waren twee verbouwingen slechts een kleine extra uitdaging.

Hun recept voor een geslaagde verbouwing en bij uitbreiding tot een geslaagde relatie? Niet op elkaars terrein komen.

Degene die technisch aangelegd is, neemt alle technische beslissingen. Degene die niet technisch aangelegd is, beheert financiën, administratie, communicatie, agenda, design en decoratie, public relations, boekingen, reisplannen, levensonderhoud, tuinaanleg, recreatie, vastgoed en sociale contacten. In wisselende en niet te voorziene volgorde.

Solo een keuken gaan kiezen tussen oudercontact en blokfluitles? Check. Samen met de weekboodschappen twintig liter helblauwe verf inslaan? Check. Een ploeg tuinmannen opvorderen om borders aan te leggen? Check. Alleen naar de bank trekken voor een extra lening? Check. Zonder bezichtiging door de echtgenoot een appartement aankopen? Check. Naar eigen inzicht deurklinken, vloeren, raampartijen of badkamermeubelen bestellen? Check.

Maar hoort daar dan geen overleg bij? Nee, hoor. Tijdverlies.

Toch volgens degene die technisch aangelegd is.

6. Coup de foudre

Verliefd worden op een verwaarloosde villa in de Ardense natuur. Het klinkt romantischer dan het is, zeker wanneer er een voorschot betaald is zonder sleutel in zicht.

Met het hele gezin op vakantie in het nieuwe huis. Het klinkt gezelliger dan het is, zeker wanneer je moet koken op een campingvuur en je haar wassen met koud water.

Vol goede moed de verbouwingen aanvatten. Het klinkt avontuurlijker dan het is, zeker als dat neerkomt op afbraak, afbraak en meer afbraak. Kippenhokken, ezel- en geitenstallen, hondenbenches, afrasteringen en omheiningen, alles metersdiep in de grond geheid in het geliefkoosd materiaal van de vorige eigenaar: beton. Met de terreinwagen pijlers uit de grond sleuren, voedertroggen aan diggelen mokeren en vloerplaten losdrillen. Tonnen oud roest uit de verschillende hokken en koten sleuren, beschimmelde etensvoorraden afvoeren en container na container “tout-venant” vullen.

In goed overleg samenwerken met vakmensen. Het klinkt efficiënter dan het is, zeker wanneer er ’s nachts elektrische bedrading moet voorbereid worden of wanneer er onder het terras een berg drek dient weggespit.

Als koppel ieders’ sterke punten benutten en appreciëren. Het klinkt harmonieuzer dan het is, zeker wanneer de ene onvoorziene greppels graaft dwars door de oprit en de andere als enige – en frustrerende – taak krijgt om te telefoneren. Met de loodgieter. En met de tuinman. En met de architect. En met de aannemer. En met een andere aannemer. En met de verzekering. En met nog een andere aannemer. En met de belastingcontroleur. En met de bank. En met de toeristische dienst.  En nogmaals met de bank.

Zouden ze het opnieuw doen? Tuurlijk wel.

5. 3D

Een tweede grote verbouwing beginnen, was nooit het plan. Anderzijds dachten informaticus en schrijfster wel over voldoende ervaring te beschikken om het over te doen. Nog meer in eigen beheer ditmaal.

Dus downloadde de informaticus een architectuurprogramma en begon te tekenen. Versie 18.3 was de juiste: een duidelijke plattegrond van de nieuwe indeling, met vijf slaapkamers annex badkamer, een eetkamer waar zich de hall bevond, een keuken in plaats van de garage, een extra trap naar de verdieping, een verplaatste kelderingang en een doorsteek naar een geplande uitbreiding.

De schrijfster zag er niks in. Voor iemand zonder 3D-wereldbeeld is een grondplan een bonte spaghetti van willekeurig lopende lijnen met vreemde kribbeltjes die zaken voorstellen als kranen en stopcontacten. Dat snapte de informaticus dan weer niet. Voor iemand met enkel een 3D-wereldbeeld leidt het tot frustratie wanneer ruimtelijke omschrijvingen zoals “voor” en “achter” geen vaste begrippen blijken, maar kunnen variëren naargelang waar iemand zich bevindt.

Toch drukte de schrijfster in volle vertrouwen de plannen af en plakte ze in uitvergrote versie op de muren ter informatie van de aannemers (met wisselend succes). En toen er uit de ruïne een gestroomlijnde villa ontstond, met een goede flow en alle modern comfort, was ze niet in het minst verrast.

Evenmin als de informaticus was, toen de schrijfster in zijn ogen bizarre designkeuzes maakte en die achteraf bleken te kloppen.

4. Ingekaderd

Een droom inruilen voor een andere droom is niet zo moeilijk. Een droom verkopen voor hij gerealiseerd is, ligt helemaal anders.

De verkoper van de Ardeense villa had zich zijn leven anders voorgesteld. Ook hij had zijn gezin zien opgroeien in een veilig nest in een warme wijk. Toen dat gezin uiteenviel, kon hij zich enkel nog vastklampen aan zijn herinneringen. Geen enkel bedrag en geen enkele koper konden hem overtuigen zijn droomhuis los te laten, al kon hij het onderhoud en de eenzaamheid niet aan.

In het gezin van de schrijfster en de informaticus leek hij echter zichzelf te herkennen en in een symbolisch gebaar van goedkeuring schonk hij hen een ingekaderde luchtfoto.

Maar de handtekening onder de verkoopakte was daarmee nog niet gezet. Na drie afgezegde notarisafspraken stapten de schrijfster en de informaticus op een avond plompverloren in de auto en klopten na anderhalf uur rijden bij hem aan. Met de luchtfoto in de hand beloofden ze hem oprecht zorg te zullen dragen voor het domein en uiteindelijk bemachtigden ze de sleutel van hun nieuwe droom.

Die van hem eindigde abrupt, slechts enkele maanden later, in een donkere vrijgezellenflat in een Waals provinciestadje.

 

 

3. Spookhuis

De Oostkantons waren al twintig jaar de favoriete bestemming voor een weekendje weg, toen het idee begon te groeien om er een vakantiehuis te kopen. Na een tip van een bevriende hoteleigenaar verloor de schrijfster onmiddellijk haar hart aan de vervallen villa, helemaal ondergesneeuwd, met zijn romantische erker, bordestrap en smeedijzeren balustrade. De informaticus en de rest van het gezin zagen een spookhuis met afbladderende verf, kapotte ramen en gescheurde zonneluifel.

In eerste instantie bleek het pand al verkocht, tot verdriet van de schrijfster en opluchting van de anderen, maar in tweede instantie ging die verkoop niet door, tot enthousiasme van de schrijfster en berusting van de anderen.

Bij het plaatsbezoek dat volgde, werd iedereen bevestigd in zijn eerste indruk, dus ze kochten het pand daar en dan. En nu, tien jaar en veel geld later, zien ook de anderen wat de schrijfster zag, die ene vrieskoude dag in een halve meter sneeuw.

2. Taxi

Het kopen van een huis is als het kopen van een droom. De schrijfster en de informaticus kochten die droom in de Schotense wijk Bloemendaal. Slechts twee eisen stelde zij bij de aankoop van een huis: een ligbad en een open haard. Het pand in Bloemendaal had geen van beide. Het had ook geen keuken, geen centrale verwarming en geen enkele andere vorm van comfort. Maar het lag in een straat die romantisch “Rozenlaan” heette en het had een grote, Zuidgerichte tuin. Dus begonnen schrijfster en informaticus aan een bouwproject van twee decennia en realiseerden in de Rozenlaan hun droom van een gelukkig gezin met een dochter en een zoon, die opgroeiden in een warme wijk.

Tot een stalker hun kalme leven binnendrong en de warme wijk veranderde in een bedreigende omgeving, waar een donker silhouet ’s nachts onder het raam stond en de dochter zich enkel nog per taxi kon verplaatsen.

Een verhuis naar de anonieme grootstad, waar de kinderen gingen studeren, in combinatie met weekends in de Ardense natuur brachten de gemoedsrust en de veiligheid waar het gezin naar snakte. En zo begon een nieuwe droom.

1. Jij bent zo

Dat de schrijfster en de informaticus samen zouden komen, stond in de sterren geschreven. Toch volgens de schrijfster, die op 16-jarige leeftijd al had bedacht dat het een goed idee zou zijn. De informaticus had er twee jaar langer voor nodig. De rest van de omgeving was na tien jaar huwelijk nog niet overtuigd. De relatie zou stranden wanneer de aantrekkingskracht tussen beide “opposites” uitgewerkt zou zijn.

Maar enkele decennia later is de schrijfster nog steeds trots op haar flegmatieke antiheld met zijn grote hart. De informaticus is nog steeds trots op zijn temperamentvolle prinses-op-de-erwt, die hij zo onverwachts veroverde. En laat met een brede grijns het nummer “Jij bent zo” van Jeroen van der Boom uit de speakers knallen.

“If you ain’t got it, marry it,” zei een Amerikaans president ooit. Tegenpolen kunnen elkaar ook aanvullen. De verschillen tussen de schrijfster en de informaticus zijn oppervlakkig. Geen van beiden hoeft de K2 te beklimmen, te gaan diepzeeduiken of solo rond de wereld te vliegen. Beiden houden van katten, voorspelbaarheid en frieten met mayonaise. En ondanks meestal in elkaars gezelschap, zijn ze nog niet uitgepraat. Buitenechtelijke opwinding, sleur of midlifecrisis gaan aan hen voorbij.

Voorlopig toch nog.

natte dozen.jpg
studio Antoine 1.jpg
handtekeningen.jpg
malmedy d'antan.jpeg
raidillon.jpeg
Even pauze.jpg
bienvenue_vélo.jpg
camera auto.jpg
paard.jpg
veel volk voor sneeuw.jpg
Spa douches.jpg
formule 1.jpg
volle parking.jpg
Tom sneeuw.jpg
stroompanne.jpg
scoutsbriefje1.jpg
scoutsbriefje2.jpg
je m'améliore.jpg
caravan met voortent.jpg
hoekbad jalhay.jpg
Boek te koop bij de auteur.jpg
Spasuite planten.jpg
Idefix.jpg
stalleke.jpg
coverfoto Chip.jpg
annonce Cokaifagne.jpg
chambres_3epis.jpg
Bienvenue mobiel nummer.jpg
fotoboek Lisa.jpg
voetjes Molitors Mühle.jpg
verkeerd deurgat.jpg
gestutte achtergevel.jpg
DSC04159.JPG
DSC04129.JPG
DSC04484.JPG
IMG_1625.jpg
luchtfoto.jpg
DSC03862.JPG
Lisa Lorin touw.jpg
Kalmthoutse heide_edited.jpg
b&b bedanking.jpg
picot slepen.jpg
sluikstort.jpg
Lisa Fanny.jpg
gastenboek.jpg
unisono.jpeg
Boeken Kleine Bobo.jpg
was.jpg
verhuis.jpg
deeltjesversneller.jpg
sexy ramassage.jpg
b&b ontbijten.jpg
pinguinijsje.jpg
Valentin met Tom.jpg
haas.jpg
Victor op jacuzzi.jpg
chip bij vogelvoer.jpg
egeltje.jpg
muisje.jpg
konijn.jpg
marter.jpg
chalet in verbouwing.jpg
fiancées.jpg